miércoles, 26 de febrero de 2014

14 propuestas para los candidatos al Parlamento Europeo

14 propuestas para los candidatos al Parlamento Europeo


Todas las versiones de este artículo: [Català] [Castellano] [Galego]
 
PDF - 221.9 KB
Un programa por la Tierra

Las cinco mayores ONG ambientales de España, Amigos de la Tierra, Ecologistas en Acción, Greenpeace, SEO/BirdLife y WWF han presentado hoy un documento con 14 propuestas dirigidas a los políticos que concurrirán a las próximas elecciones europeas. En ellas ponen de manifiesto la necesidad de apostar por poner a las personas y al medio ambiente en el epicentro de las políticas europeas para salir de la crisis de forma justa y sostenible.
Las firmantes del documento, que lleva por título “Un Programa por la Tierra. Justicia Social y ambiental para hacer frente a la crisis”, representan las inquietudes y preocupaciones ambientales de miles de ciudadanos, por lo que piden a los partidos políticos que tengan en cuenta sus propuestas de cara las próximas elecciones. Las ONG entienden que sería más sencillo y justo salir de la crisis si se apostara por políticas europeas más inteligentes, justas y sostenibles porque permitirían la creación de nuevos puestos de trabajo mientras se respeta el medio ambiente, y en este proceso de cambio hacia la sostenibilidad, el Parlamento Europeo juega un papel fundamental.
Hasta la fecha, las políticas europeas solo han puesto en marcha medidas que han agravado la crisis social y ambiental, y que ponen en peligro el futuro del planeta y de las siguientes generaciones. Además, la Unión Europea ha perdido su tradicional rol de líder mundial a la hora de proponer medidas para proteger a personas y medio ambiente.
Según las ONG firmantes, los europarlamentarios que salgan de las urnas deberán tener como objetivo prioritario:
  1. Asegurar que la UE adopte para 2030 tres objetivos diferenciados, ambiciosos y vinculantes de clima y energía
  2. Fomentar la transición hacia un modelo energético renovable, justo y democrático
  3. Establecer políticas integrales que prioricen la reducción de residuos y del uso de recursos
  4. Detener la pérdida de biodiversidad en Europa para 2020
  5. Conseguir mares más sanos
  6. Apoyar una agricultura que garantice la biodiversidad y un medio rural vivo
  7. Garantizar unos ríos con vida y una nueva cultura del agua en Europa
  8. Parar la deforestación y degradación forestal a nivel europeo y global
  9. Adoptar medidas para una gestión racional de los productos químicos peligrosos
  10. Limitar la contaminación del aire a niveles concordantes con las últimas recomendaciones para la salud
  11. Oponerse a cualquier tratado de libre comercio que debilite las normas de protección ambiental y social y a la firma de acuerdos comerciales con países que vulneren el derecho internacional
  12. Situar la justicia ambiental y social en el corazón de las políticas comerciales para reducir la pobreza, la desigualdad y la crisis ecológica global
  13. Eliminar subvenciones dañinas para el medio ambiente y avanzar hacia una fiscalidad más sostenible
  14. Garantizar el derecho a la información, participación y justicia para la ciudadanía europea

Etxebizitza Legea, ate-joka



2014-02-26
Etxebizitza

Etxebizitza Legea, ate-joka


Herritarrei bizitzeko leku duin bat izateko eskubidea aitortuko dien legea eztabaidatzen hasiko dira aurki Eusko Legebiltzarrean; oinarrizko testua EH Bilduk, PSE-EEk eta UPDk onartu dute.
Axpe Kurtzeroko Hiru Etxe  Botatzeko lanak (1999)

Jon Rejado Gasteiz
Etxebizitza politika sozialen ardatzetako bat da. Hala izan da beti. Horri buruzko eztabaidaren jatorria aldatuz joan da egoera ekonomikoaren arabera; etxebizitza duin baterako sarbidea eskatzen hasi, etxe kaleratzeak saihesten amaitu. Ardatza bera da, ordea: etxebizitzarako eskubidea. Eskubide hori paperean egotetik ekintzetara eramateko aldarriari eutsi diote eragile eta herritar askok urtetan. Ordea, Araban, Bizkaian eta Gipuzkoan ez dago hori burutan ateratzeko oinarrizko tresnarik. Ez dago etxebizitza legerik.

Gernikako Autonomia Estatutuak eskumen hori aitortu arren, Eusko Legebiltzarrak ez du inoiz garatu, legez. Eta ez da ahalegin faltagatik izan. Azken hamabost urteetan hiru gobernu saiatu dira etxebizitza lege bat onartzen, baina saio guztiak hutsean geratu dira. Indarrean dagoen legealdian azken ahalegina abiarazi dute, eta, aurrekoetan bezala, etxebizitza eskubide subjektibo bihurtu nahi dute.

Eskubide subjektibo izateak orain arte ez duen babesa emango lioke etxebizitza eskubideari. Administrazio publikoak eskubide hori bermatuko ez balio herritar bati, auzi bidez eskatzeko aukera izango luke, baldin eta legeak finkatutako baldintzak betetzen baditu. Hau da, eskubide hori ez da unibertsala, eta legebiltzarrean zehaztuko dute zer baldintza bete beharko diren.

Gizarte Zerbitzuen Legea da Arabako, Bizkaiko eta Gipuzkoako biztanleei eskubide subjektiboak aitortu zizkien azken legea. Gizarte zerbitzuetarako sarbidea eskubide subjektibotzat jo zuen, eta segituan finkatu zuten errolda epearen muga laguntza eta zerbitzu asko jasotzeko. Horrela, eskubide horiek baliatzeko mugak ezarri zituzten, eta muga horiek aldatzeko aukera jarri zuten.

2011n PSE-EEk eta PPk gutxieneko diru sarrerak bermatzeko laguntzarako betekizunak gogortu zituzten; gutxieneko errolda urte batetik hiru urtera igo zuten, eta etorkin askori ateak itxi zizkieten.

Gobernutik kanpo hasita

Eusko Legebiltzarrean orain eztabaidatuko duten etxebizitza legearen proiektuak aurrekoekin hainbat parekotasun ditu, baita funtsezko ezberdintasun bat ere: oposizioko talde batzuek onartutako egitasmoa da egungoa, gobernuan dagoen alderdiaren asmoen aurka. Eztabaidatuko duten testua, oinarrian, PSE-EEk aurreko legegintzaldian, gobernuan zegoenean, aurkeztu zuen lege egitasmoa da, hain zuzen ere.

Patxi Lopezi lehendakari izaten lagundu zioten egoerek erabat zaildu zuten Eusko Legebiltzarreko gehiengoak gustuko ez zuen lege bat garatzea. 2009an Espainiako Alderdien Legeak EHAK legebiltzarretik kanpo utzi zuen. Horrek lehendakaritzarako ateak ireki zizkion Lopezi, PPren laguntzarekin, baina etxebizitza legea negoziatzeko balizko bidelagun bat gabe geratu zen.

Iñaki Arriolak aurkeztu zuen etxebizitza legeak hainbat neurri zituen, PPk eta EAJk gustuko ez zituztenak; hutsik dauden etxebizitzei kanon bat jartzea, besteak beste. EAJren eta PPren artean 75 legebiltzarkideetatik 43 zituzten; bide laburra zuen proposamen horrek, beraz. Egitasmoa 2012ko hauteskundeak baino lau hilabete lehenago aurkeztu zuen legebiltzarrean, izango zuen bide laburraren erakusgarri.

2012ko hauteskundeen ostean PSE oposiziora itzuli da, baina alderdi guztiak aurkeztu izanak legebiltzarrean utzitako egitura berriak beste aukera bat eman dio Arriolaren lege egitasmoari. Eusko Jaurlaritzak gaiari helduko ez ziola ikusita, 2013ko ekainean Bixen Itxaso PSE-EEko legebiltzarkideak aurkeztu zuen lege proposamena osoko bilkuran.

EAJk eta PPk aurka bozkatu zuten, baina, oraingoan, ez dute gehiengorik. 75 legebiltzarkideetatik 37 dituzte bien artean, eta PSE-EEren, EH Bilduren eta UPD artean lege egitasmoa aintzat hartzeko behar zituzten 38 bozak batu dituzte.

Laugarren ahalegina

2013ko ekainean Eusko Legebiltzarreko bidea hasi duen lege egitasmoa da oposizioko taldeek etxebizitzaren alorrean abiarazi duten lehena. Ordea, aurretik beste hiru saio egin izan dituzte Ardanzaren, Ibarretxeren eta Lopezen gobernuek. Patxi Ormazabalek abiarazi zuen lehen ahalegina 1990eko hamarkadaren bukaeran, Jose Antonio Ardanza lehendakari zela.

Javier Madrazok irudikatu zuen etxebizitza legearen irizpide nagusiak bateratzeko zailtasuna 2007an. EAJk, EAk eta Ezker Batuak osatutako gobernuaren lehen legegintzaldiko helburutzat zehaztu zuten lege hori. Ordea, lau urteak keinurik ere egin gabe joan zitzaizkion Etxebizitza eta Gizarte Gaietako sailburuari. Hirukoaren bigarren legegintzaldira arte ez zituen jakinarazi etxebizitza lege egitasmoaren lehen zertzeladak.

Etxebizitza «eskubide subjektiboa» izango zela iragarri zuten, eta bost urteko epean betearaziko zela. Horrez gain, gerora aski eztabaidatua izan zen neurri bat aurreratu zuen: hutsik zegoen etxe bakoitzeko, egunean bederatzi euroko kanona ezartzea proposatu zuen. Hasierako proposamenak ez zituen bete ez gizarte eragileen ez EAJren nahiak, eta hilabetez hilabete proposamen berriak jakinarazi zituzten.

Madrazori legealdia joan zitzaion, behar besteko babesik lortu gabe. Hauteskundeetarako hiru hilabete falta zirela, Eusko Legebiltzarrera bidaltzeko asmoa agertu zuen. Ordurako, akordioak lortzeko bidean, hasierako zenbait puntu errotik aldatu zituen, hutsik zeuden etxebizitzen kanona, kasurako.

Etxebizitza eskubide subjektiboa izateko helburua berreskuratu zuen Arriolak, Patxi Lopezen gobernuko Etxebizitza sailburuak. Ordea, araudia zehaztu aurretik Etxebizitzaren Itun Soziala lehenetsi zuen, ondorengo legearen oinarri gisa. Bidean adostasunak lortzeko zailtasunaz ohartu zen Arriola, eta legealdia bukatzeko hilabete eskas falta zela aurkeztu zuen, etxebizitza legeari atea irekitzeko ardura etorkizunerako utzita.

 

Legebiltzar talde bakoitzaren proposamenak

2013ko ekainetik aurrera legebiltzar taldeek aukera izan dute jatorrizko etxebizitza legearen egitasmoari zuzenketak aurkezteko. Honako hauk dira talde bakoitzak egindako proposamen nagusiak. PSE-EEren proposamen nagusiak jatorrizko testuan daude. Hona hemen legearen ardatzak, eta aurkeztu dizkioten zuzenketak, legebiltzarreko talde bakoitzeko kideek laburbilduta.

PSE-EE

Hutsik dauden etxebizitzen kanona. Arrazoirik gabe bi urtez hutsik egon den etxebizitzei metro koadro bakoitzeko hamar euroko kanona ezartzea proposatu du PSE-EEk, Bixen Itxasok azaldutakoaren arabera. Diru hori etxebizitza politikak sustatzeko baliatuko da.

Etxebizitzen nahitaezko desjabetzea. Baldin eta etxebizitza batek funtzio soziala betetzen ez badu. Oso kasu zehatzetan ematen du horretarako aukera. Besteak beste, bankuek agindutako etxe kaleratze batzuetan hiru urterako desjabetzea agin dezake etxebizitza eskubidea bermatzeko, Andaluziako (Espainia) legeak bezala.

Alokairu behartua. Aurreko puntuarekin lotuta, administrazioak hutsik dauden etxebizitzak desjabetu eta alokairuan atera ahalko ditu, gehienez bost urterako.

Alokairua lehenestea. Alokairua lehenestea proposatu du, baina sustapen publikoko etxebizitzen salerosketari ere lekua utzita. Lurzoru urbanizagarrietan, sustapen publikoko etxebizitzak izango dira %75.

EAJ

Etxe hutsen kanona, Batzar Nagusien esku. Jaurlaritzak gai horretan eskumenik ez duela azaldu du Norberto Aldaiturriaga EAJko parlamentariak, eta zergak aldundiek jarri behar dituztela.

Desjabetzeak, azken aukera. PSEren proposamenari baldintza gehiago jartzen dizkio, desjabetu aurretik bide guztiak aztertu direla bermatzeko.

Etxebizitzen birgaitzea. Zuzenketa asko aurkeztu ditu etxebizitza legea egokitzeko Hiri Birgaitzeari, Leheneratzeari eta Berritzeari buruzko Legeari.

Sustapen publikoko lur erreserba. Lurzoru urbanizagarrietan sustapen publikoko etxebizitzak %55era murriztea proposatu du, eta, egoeraren arabera, gehitzea. «Alokairu publikoa sustatu behar badugu, ez du zentzurik sustatzaile pribatuak behartzea salerosketarako etxebizitza babestuak egitera», argudiatu du Aldaiturriagak.

Hiru urteko errolda. Etxebizitza eskubidea izateko, hiru urteko errolda eskatzea proposatu du.

EH BILDU

Sustapen publikoko etxebizitza guztiak, alokairukoak. Diru publikoa pribatizatzeari utzi behar zaiola azaldu du Marian Beitialarrangoitiak. Legea indarrean sartzean, saldu gabeko etxebizitza publikoak alokairuko bihurtuko dira.

Etxe hutsak hiru neurriren bitartez aktibatzea. EH Bilduk hutsik dauden etxebizitzentzat kanon progresiboa proposatu du: lehen urtean, hamar euro egun bakoitzeko; bigarrenean, hamabi; eta hirugarrenean, hamabost. Alokairu behartuak ere proposatu ditu, baita behin-behineko etxegabetzeak ere —finantza erakundeak gogoan—.

Gehienez diru sarreren %30, eta %15 alokairu sozialean. Eskubidea ez zaio egokituko bakarrik oso baliabide gutxi ez dituztenei. «Askotan, egiten dugun etxe beharraren diagnostikoa ez da guztiz zuzena». Kasu bakoitzari dagokion baremoa ezartzeko irizpideak: errenta eta familiako kideak. Errolda ez da nahitaezko baldintza bat, baremazio irizpidea baizik.

Etxebizitza politiken erakunde publikoak bateratzea. Aurreko proposamenak ondo bideratuko badira, EH Bilduk premiazkotzat jo du erakunde publiko bat politikak koordinatzeko.

PP

Etxerako sarbidea izateko eskubidea. Nerea Llanosek aitortu du eskubide subjektiboa izendatzea ez dela izango ekonomikoki bideragarria.

Alokairua lehenestea. Alokairua sustatu behar dela adierazi du Llanosek, baina ez dadila izan formula bakarra.

Ez kanonik, ez desjabetzerik. Zigortu beharrean sustatu egin behar dela adierazi du PPk. «Neurri horien bidez, alor pribatuari ordainarazi nahi diote publikoak egin ez duena».

Etxebizitzen izendapena aldatu ahal izatea. Etxebizitza babestuak merkatu pribatuan saltzea, sustapen publikoko etxebizitzen kopurua gehiegi handitzean, hala erosle berriak aurkitzeko.

UPD

Etxebizitza babestu guztiak, alokairuan. Ekinbide publiko zein pribatuko etxebizitza babestu guztiak alokairuan eskaini beharko dira.

Administrazioak etxebizitzak enkantean eskuratzea. Desjabetzeak egin beharrean, etxe kaleratzeen kasuetan administrazio publikoak etxebizitzen titulartasuna eskuratzea eta maizterrari alokairuan eskaintzea.

martes, 25 de febrero de 2014

OCU encuentra diferencias de hasta el 440% en el precio del agua

OCU encuentra diferencias de hasta el 440% en el precio del agua

25 febrero 2014
OCU encuentra diferencias de hasta el 440% en el precio del agua 
 Hemos hecho un estudio en 54 ciudades españolas para comparar el precio del agua, y los resultados señalan diferencias abismales en los precios. Por ejemplo, un hogar de Barcelona que gaste 300 m3 paga 1.393 euros al año, mientras que en Guadalajara se pagarían únicamente 258.

OCU ha realizado un estudio en 54 ciudades españolas para comparar el precio del agua, revisando las tarifas y las tasas asociadas al consumo, tanto si se incluyen en el recibo como si se cobran aparte.

Los resultados señalan que existen grandes diferencias en el precio del agua entre ciudades: más de 350 euros anuales. El estudio se publica en la revista OCU-Compra Maestra del mes de marzo.

El año 2014 empezó con subidas del m3 de agua en seis de cada diez ciudades. Por desgracia, no es algo nuevo: en los cinco últimos años la factura del agua se ha incrementado un 25’5% por diferentes motivos, entre los que se incluyen nuevos cánones autonómicos o la subida del IVA. Además, la interpretación de la factura no es sencilla, ya que cada ciudad emplea un sistema de facturación propio.

OCU considera que las diferencias de precio encontradas no se justifican. El ejemplo más significativo es Murcia, donde una familia con un consumo anual de 175 m3 paga 501 euros anuales, mientras que en Palencia se pagan 145 euros al año por el mismo consumo.

Las dificultades de abastecimiento que se sufren en algunas zonas de España explican parcialmente esas notables diferencias. Sin embargo, el estudio muestra que las grandes diferencias en la tarifa que se aplican en cada municipio, se reproducen también en la parte de la factura destinada al saneamiento de agua, donde la ubicación del municipio no debería tener ninguna influencia.

Además, las diferencias entre ciudades se acentúan en consumos mayores: hasta un 440%. Un hogar de Barcelona que gaste 300 m3 pagará 1.393 euros al año, pero por el mismo consumo en Guadalajara se abonan 258 euros anuales.

La mayoría de ciudades españolas han optado por elegir un sistema de tarifas crecientes por bloques. Si los bloques están bien diseñados, se evita el derroche y se incentiva el ahorro. Pero este sistema penaliza a los hogares con más miembros. Esto lo solventan Sevilla y Málaga, que personalizan los bloques teniendo en cuenta el número de miembros en la unidad familiar. Otras ciudades contemplan ya tarifas especiales para familias numerosas, por ejemplo.

Hemos encontrado que algunas ciudades no fomentan el ahorro. Vigo es la que más incita al despilfarro, pues factura a sus vecinos 180 m3, se consuman o no. Soria y Orense también aplican unos consumos mínimos elevados. Como elementos positivos, tenemos algunas ciudades como Santander o Valladolid, que has descartado este tipo de tarifas con consumos mínimos.

OCU ha remitido estos datos a la Federación Española de Municipios y Provincias. A pesar de la disparidad y arbitrariedad de los bloques y de los costes fijos elevados, muchas veces ineficaces para fomentar el ahorro, ofrecemos algunas pautas al consumidor para poder ahorrar agua y reducir considerablemente el montante de la factura:
  • Cambia los grifos por otros reductores de caudal o grifos termostáticos, o instala en los antiguos dispositivos de ahorro con limitadores o interruptores de caudal. 
  • Dúchate en lugar de bañarte. Si es posible, acopla a la ducha un cabezal que suelte poca agua.
  • Coloca en el inodoro un limitador de descarga si la cisterna es antigua y no dispone de dos botones de descarga.
  • No pongas el lavavajillas o la lavadora si no están completamente llenos.
  • En las casas con jardines es aconsejable que la vegetación sea autóctona, porque consume menos agua, e instalar riego automático por goteo.
  • Verifica si en tu ciudad existe algún tipo de bonificación para la factura de agua por rentas bajas, familia numerosa, jubilados o cualquier otro concepto.